θα παρκάρω το μωρό σπίτι...

... και τον Παύλο στη μάνα μου,


θα φορέσω ίσια παπούτσια και τζιν παλιό,

θα πιάσω αγκαζέ το ξανθό αγόρι που λατρεύω,

και με την ελπίδα ότι πολιτικοί και συνδικαλιστές
θα μας κάνουν τη χάρη και ΔΕΝ θα εμφανιστούν
να καπελώσουν τα πάντα όπως πάντα,

ΘΑ ΠΑΩ.

Στο Σύνταγμα. Στις έξι.



Όχι πως ελπίζω σε κάτι.

Αλλά αν, λέω αν,
γίνει το θαύμα
θέλω να είμαι εκεί.








υγ. καλού κακού ας πάρω και το εισπνεόμενο για το άσθμα

νιάρ λέμε, νιάρ!

Ετοιμαζόμαστε να πάμε οικογενειακή επίσκεψη στους Κατασκόπους. Εγώ ντύνω το βρέφος και το στεφάνι μου βάζει τα απαραίτητα στην τσάντα.


Κάλτσες έβαλες;

Έβαλα.

Πάνες;

Μίλα μου πιό γλυκά.

Πάνες, νιάου, έβαλες; Ζιπουνάκι, νιάαααρρρρρρρ;

Έτσι μπράβο.

Αφού ξέρεις πως δεν τα μπορώ αυτά..

Ναι αλλά γίνεσαι σαν τη διευθύντρια.

Ε, όχι κι έτσι!

Αφού το ξέρω πως είσαι γλυκιά.

Σπανίως.

Είσαι, το ξέρω. Σε έχω δει.

Ε και λοιπόν; θα μου το χτυπάς μια ζωή;