Tuesday, September 13, 2011

χύτρα ταχύτητας

Μέχρι την Κυριακή έλεγα και το πίστευα "όπως όλοι έτσι κι εμείς". Εύρισκα στ' αλήθεια παρηγοριά στο γεγονός πως τα δύσκολα δεν είναι μόνο για μένα και την οικογένειά μου και με ησύχαζε ότι δεν θα βιώσω τον κοινωνικό αποκλεισμό, δεν θα αισθανθώ ο φτωχός συγγενής. Έλεγα και το πίστευα πως απλά θα μάθουμε να ζούμε με λιγότερα. Άλλωστε μπορεί να ξοδεύαμε όσα μας επέτρεπε το πάλαι ποτέ χοντρό πορτοφόλι μας αλλά δεν το κάναμε από ανάγκη να οριοθετηθούμε, το κάναμε μπορώ να πω από ανεμελιά και πίστευα πως θα μας είναι εύκολο να κόψουμε τα περιττά. Στην τελική δεν είναι κακό να τρως κρέας δύο φορές το μήνα, το φτηνό κρασί αν το πιείς μέσα σε δυό μέρες δεν προλαβαίνει να γίνει εντελώς ξύδι, δύο ζευγάρια παπούτσια είναι υπεραρκετά και με δύο τζιν παντελόνια περνάς 10 χρόνια αν τα μπαλώσεις.

Την υγειά μας να έχουμε και θα τα καταφέρουμε.

Και έρχεται η Κυριακή με τα νέα μέτρα, αν και τα γομάρια που μας ξεπουλάνε υποστηρίζουν πως δεν είναι νέα μέτρα, η απίστευτη δήλωση για "έναν εργαζόμενο ανά οικογένεια", η Δευτέρα με τα ραβασάκια της εφορίας, το χαρτί μισθοδοσίας με το αναδρομικό 2% από 1η 1ου του 11, η πρώτη μέρα στο σχολείο χωρίς βιβλία, το ολοήμερο με τους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς που επειδή πληρώνονται ψίχουλα μετατρέπουν το ολοήμερο από σχολείο σε σταθμό φύλαξης παρκαρισμένων παιδιών και εκεί σταμάτησα. Έκατσα κάτω και δεν βρίσκω δύναμη να το πάω παρακάτω. Δεν διακρίνω κάπου την ελπίδα να μου γνέφει... βλέπω ένα λαό να βιάζεται και δεν ξέρω αν υπάρχουν τρόποι αντίδρασης, δεν ξέρω ποιός μου λέει την αλήθεια, δεν ξέρω αν έξω από το ευρώ έχει περισσόερο κρύο και φτώχεια, δεν ξέρω αν συννενώ σε ένα έγκλημα ή αν βοηθώ τη χώρα να ανακάμψει. Δεν ξέρω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, είμαι θυμωμένη και θέλω να... θέλω να... δεν ξέρω τι θέλω.

Ίσως το μόνο που πραγματικά θα με κάνει να νοιώσω καλύτερα είναι να μπορούσα να τους κάνω ακριβώς τα ίδια. Να τους κόβω λίγο λίγο τα περιττά μέχρι να μείνουν μόνο τα απαραίτητα. Μετά να αρχίσω να τους κόβω κι αυτά. Μέχρι να μάθουν να ζουν με τα ελάχιστα. Μετά να τους κόψω κι αυτά. Κι όταν μάθουν να ζουν σε ένα σπίτι με κομμένο το ρεύμα, χωρίς νερό και θέρμανση τότε να τους πάρει το σπίτι η τράπεζα και να τους δώσω ένα χαρτόκουτο και μια θέση στο πεζοδρόμιο της Σατωβριάνδου.

Όμως δεν μπορώ να το κάνω και ο θυμός με εξοντώνει. Θέλω να βρίσω, να δείρω, να τους γαμήσω αλλά δεν μπορώ. Κοιτάω γύρω μου και βλέπω πρόσωπα που θυμίζουν χύτρες ταχύτητας με μπλοκαρισμένη τη βαλβιδα ασφαλείας. Έχω αρχίσει να εύχομαι να εκραγούμε όλοι μαζί μήπως και αλλάξει κάτι.




8 comments:

agrampelli said...

3η φορά που το διαβάζω...και δεν βρίσκω ούτε μια λέξη γμτ...

Кроткая said...

Αυτό που περιγράφεις ακριβως, το ίδιο, το λέει και η Ναομι Κλάιν στο Δόγμα του σοκ. Απλά εκείνη το κάνει σε 600 σελίδες, γιατί μπαίνει στον κόπο να αναφέρει όλα τα προηγούμενα από μας παραδείγματα. Και να εξηγήσει και γιατί και πώς κλπ.
Διάβασε το και θα με θυμηθείς.
Και τότε θα έχεις ίσως τη δύναμη να βγεις στους δρόμους, να κάνεις όλα όσα ο θυμός σε οδηγεί να κάνεις, αλλά το σοκ σε παραλύει.

mamma said...

@ agrampelli

Κι εγώ που βρήκα όλες αυτές τι κατάλαβα;


@ Кроткая

Να το αγοράσω, να το διαβάσω... θα αλλάξει κάτι; θέλω να πω άντε και άλλαξα εγώ, ποιό το όφελος; εδώ μια ολόκληρη χώρα είναι παράλυτη. πάντως θα το αγοράσω, για να το προτείνεις εσύ σίγουρα αξίζει.

danailama said...

Αβυσσαλέος σιγαστήρας

Κάνω βουτιά εντος μου
κοιτάζω με ανεστίαστο βλέμμα
να χάσουν τα πράγματα το σχήμα τους
να γδυθούν απο το νόημα τους

να γίνουν σχήματα και χρωματα
που χορεύουν, παρηγορα
ξεκλέβω χρόνο και δινω λέξεις
σε σκέψεις, ανεκφραστα
αποτιτανώνω τον... (πόνο, χρόνο, θρόνο, διαλέξτε!)

σαν αυγό-ψυχή απο ασβέστη
να το ακουμπήσω στο ράφι
να το κρατήσω σε απόσταση
να μην ειναι πια δικό μου

entropy χωρις ντροπή
βουτάω βαθια, σκοτεινα
μετραω κόμπους
στο μυαλό στο λαιμο στο στηθος στο στομάχι
πόσα τσακρα-γορδιους μενει να κόψω?

η μαντρα η δική μου
ειναι σαν λίστα σουπερμαρκετ
τυρι, αυγα, γάλα, Καμπά ...και mannex
που πας καραβάκι χωρις χαρτομάντηλα?

"η μύτη σου ειναι ακόμη έξω από το νερό?"
ρωτούσε ο φίλος μου
"ναι" απαντούσα
και χαμογελούσε σιωπηλα
με κατανόηση

μετά εκλαψα τη μαμα μου
στο βυθό του μπικίνι
και αφησα την πόλη της Αθηνάς
για την πόλη του Ποσειδώνα

τα λεωφορεία περνανε στην ώρα τους
οι γλάροι πλανάρουν με χαρη
βουτάω στην αβυσσαλέα σιωπή μου
στο βυθό της θα βρω κοχύλι, πάντα βρίσκω
μετα βγαίνω στον αφρό ξέπνοη αλλά γελάω παλι

(2011/04/19)

Καλή δύναμη!

Giorgia_is_coming_to_town said...

... Τα είπες όλα.

Άννα said...

Το διάβασα το ξαναδιάβασα το ξαναδιάβασα...Και νιώθω όπως εσύ...

Ξεκίνησε η σχολική χρονιά και τα παιδιά δεν έχουν βιβλία...Κάτι που δεν πίστευα ποτέ πως θα συμβεί...

Τρέχω να βγάλω κάθε μέρα φωτοτυπίες γιατί δεν δέχομαι να κάνω όσα λέει η εγκύκλιος.Να δωσω στα παιδιά που εχουν υπολογιστή cd και στα παιδια που δεν εχουν να δίνω φωτοτυπίες.
Εχει κανεις δουλεψει απο αυτους σε σχολείο;;;Θα διαχωρίσω τους μαθητές μου; Έχεις ή δεν έχειςυπολογιστή;;;Ο
χι κυρια μου ολα τα παιδια μου ειναι ίσα...και εχουν τα ιδια δικαιωματα.
Δε μπω σε αυτην την διαδικασια να κανω καποιο παιδι να νιωσει διαφορετικο.

Ετσι εκτυπώνω και βγαζω φωτοτυπίες για ολους...Σπαταλη χαρτιου φετος που δεν εχουμε και χρηματα.
Αλλα τι να κανεις;Να τους κανω τη χαρη και να σηκώσω τα χερια ψηλια;;;Οχι καλη μου υπουργε, τα παιδια μου θα κανουν μαθημα φετος!!!Απορώ πως δεν εχεις κλεισει και τα σχολεία...
Και δε γινεται ενα παιδι να κατσει να διαβασει απο ενα υπολογιστη...Δε το ξέρει και αυτό;


Και αυτο ειναι ενα κομματι...Γυρνας στο σχολειο οπου πιανεται η καρδια σου που καποια παιδακια δεν εχουν φερει ακομα μαρκαδορους....Και εσυ δεν μπορεις να κανεις κατι...γιατι ειναι πολλά και εχεις και εσυ υποχρεωσεις....
και θες να βαλεις στην ακρη...

Γιατι σκεφτοσουν πως τον επομενο Σεπτεμβρη θα εμενες με τον ανθρωπο σου και τωρα δε ξερεις αν ειναι εφικτο να κανεις και μετακομισεις...Γιατι δεν μπορεις να ονειρευτεις το αυριο...

Και τωρα βλεπεις ειδησεις και πιανεται η καρδια σου...

...και προσπαθω να μαι χαμογελαστη να μη στεναχωρω τους δικους μου

...και στο σχολειο δε θελω να μαυρίζω παιδικές ψυχουλες

Ετσι ζωγραφιζουμε τις γκριζες φωτοτυπιες και τις κανουμε πολυχρωμες

Και τραγουδάμε και γελάμε και παιζουμε...Γιατι δε μπορω να μεταφερω θλίψη και οργη στα παιδια...Αρκετη ανασφαλεια εχουν...

Κλεινοντας το τεραστιο σχολιο θα σου πω ενα γεγονος που με τσακισε...

Ενα παιδακι μου εγραψε στην ερωτηση :Τι θα ζητουσες απο το κερας της Αμαλθειας ( οποιος το ειχε μπορουσε να ζητησει τα παντα)

και το παιδι απαντησε

|Να βοηθησει να βγει η Ελλαδα απο την φτωχεια...


Σορυ για το σχολιο σεντονι

Μεσα στα λαθη ισως να ναι αλλα θα πατησω αποστολη ετσι...ετσι οπως μου ηρθαν ολα στα εγραψα

mamma said...

@ danailama

Ευχαριστώ για την ευχή, ανταποδίδω.

(εμείς και να θέλουμε δεν μπορούμε να φύγουμε από δω που είμαστε... βέβαια αυτό είναι κάτι εντελώς προσωρινό φοβάμαι, σε λίγο θα μας ξεριζώσει η φτώχεια και Κύριος οίδε που θα μας πετάξει)


@ Giorgia

Από το θυμό στην απελπισία και πάλι στο θυμό. Και μετά πάλι απελπισία. Δεν παλεύεται αυτή η αγωνία :(


@ Άννα

Κάθε φορά που το διαβάζω τούτο το σχόλιο κλαίω. Κράτα κοριτσάκι γερά, τα παιδιά μας είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε.

kihli said...

ευτυχως που δεν ειχα διαβασει αυτη την αναρτηση τότε,γιατι νόμιζα οτι ήμουν στο όριό μου


..έλα τώρα. τόσους μήνες μετά και τόσο χειρότερο μετά.

τί θα κάνουμε??